سلام در آزاد در مورد بندرعباس هرکی نوشته میفرسته برامم ممنون میشم ازش

انشاء دربارهٔ بندرعبّاس بندرعبّاس، این شهرِ آفتاب‌سوختهٔ کرانهٔ جنوب، چون نگینی است بر ساحل نیلگونِ خلیجِ همیشه‌فارس. گویی روزگار، آن را در میانِ ریگزار و دریا نهاده تا پیوندِ زمین و آب را به چشم هر رهگذر بنماید. آفتاب در این دیار چنان تیز می‌تابد که سایهٔ آدمی نیز گاه از هرمِ هوا می‌گریزد، امّا مردمِ بندر، سخت‌جان و گرم‌دل، با این تندیِ آب‌وهوا خو کرده‌اند و زندگی‌شان همچون بادهای موسمی، پیوسته در حرکت است. در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر، بوی ادویه و ماهی تازه درهم آمیخته و آوای صیّادان که بامدادان به دریا می‌زنند، گویی نغمه‌ای است که از دیرباز در گوشِ این خاک مانده. بازار قدیم بندر عبّاس، با دکّان‌های رنگارنگ و بافته‌های دستِ زنانِ هرمزگانی، از آن‌جاست که می‌توان فهمید روحِ تجارت و رفت‌وآمد، هنوز همچون خون در رگ‌های شهر می‌دود. قلعه‌ها و بناهای کهن، یادگار روزگاری‌اند که این بندر، محلّ گذر بازرگانان از هند و عرب و آفریقا بود؛ هر کدام داستان‌ها دارد از کشتی‌هایی که بادِ موافق می‌طلبیدند و از ناخدایانی که دل به بی‌کرانگیِ آب سپرده بودند. ساحل بندرعبّاس نیز، هماره در جنب‌وجوش است؛ دریانوردی، لنج‌سازی، و شورِ همیشگی مردم، جانِ تازه‌ای به شهر می‌دهد. امّا آن‌چه بندرعبّاس را بیش از همه ممتاز می‌سازد، همدلی و مهمان‌نوازی مردمِ آن است؛ مردمانی که آفتاب، پوستشان را تیره کرده، ولی دلشان روشن‌تر از سپیده‌دم است. در هر نگاه و لبخندشان، می‌توان صداقتِ مردمانِ جنوب را دید؛ همان صداقتی که سُرمهٔ چشم شهر است. بدین‌سان، بندرعبّاس نه تنها شهری بر کرانهٔ دریاست، بلکه قصّه‌ای است از رنج و کوشش، از گرما و زندگی، و از پیوند دیرینهٔ انسان با آب و آفتاب.