در فصل قبل دیدیم که یاخته‌ها چگونه مواد مغذی را به دست می‌آورند. انرژی مواد مغذی، مثل گلوکز، باید ابتدا به انرژی ذخیره شده در ATP تبدیل شود. واکنش خلاصه شده این تبدیل، به این صورت است: $ADP + P + C_{6}H_{12}O_{6} + O_{2} \rightarrow ATP + CO_{2} + H_{2}O$ این واکنش که تنفس یاخته‌ای نام دارد، علت نیاز به اکسیژن را توجیه می‌کند. اما کربن دی اکسید چرا باید دور شود؟ یکی از علل زیان‌بار بودن کربن دی اکسید این است که می‌تواند با آب واکنش داده، کربنیک اسید تولید کند و $pH$ را کاهش دهد. این تغییر $pH$ باعث تغییر ساختار پروتئین‌ها می‌شود که می‌تواند عملکرد پروتئین‌ها را مختل کند. از آنجا که بسیاری از فرایندهای یاخته‌ای را پروتئین‌ها انجام می‌دهند؛ از بین رفتن عملکرد آنها اختلال گسترده‌ای را در کار یاخته‌ها و بافت‌ها ایجاد می‌کند. در واقع، افزایش کربن دی اکسید خطرناک‌تر از کاهش اکسیژن است. [شکل: تبادل گازهای تنفسی بین شش‌ها، خون و اندام‌ها + برچسب‌ها: شش‌ها، اندام‌ها، گویچه‌های قرمز، اکسیژن، کربن دی اکسید]