مولا علی (علیه السلام) فرمود: «الانتظار الشد الموت» انتظار شدید‌تر از مرگ است.
ای عدل منتظر و ای حاضر ناظر، چشم‌ها به تو دوخته شده و منتظران حقیقت همچون شمعی تا صبح ظهور در غم هجرانت می‌سوزند. چه سخت و گران است بر من اینكه ببینم همه خلق را و تو را نبینم:
«عزیز علی ان اری الخلق ولا تری». هر آدینه كه می‌رسد، دل بهانه تو را می گیرد و ما لب‌ها را با «ندبه» و «كمیل» متبرك كرده و رو به دریای انتظار به انتظار طلوع آفتاب می‌نشینیم.
ای ساقی فرج، چشم ها آنقدر در فراق تو اشك ریخته و انتظار كشیده، دستها آنقدر طلب نوركرده و خالی مانده، دوش ها آنقدر تازیانه سنگین اهانت را بر پیكره باورهای دینی تحمل كرده كه دگر توان از كف داده. مولای من كجا هستی كه دوستانت را عزت بخشی و دشمنانت را ذلیل و خوار كنی: «این معز الاولیاء ومذل الاعداء». ای سایبان دل های سوخته و ای انتظار اشك های به هم دوخته، عاشقانت هر جمعه دیدگان خود را با اشك می‌آرایند و دلشان را نذر تو می‌كنند. هر صبح با مولایشان تجدید میثاق می‌كنند. كاروان دل را به غروب می‌برند، زبان را به ذكر فرج مشغول می‌دارند و بر سجاده انتظار نشسته و انتظار بر دوش می‌كشند، تا شاید دعایشان مستجاب شود و معشوق گوشه چشمی به آنها بنماید.
