ببین ارایه باعث تغییر یه متن ساده و روان به نظم(شعر) یا نثره(متن های قدیمی و یا سنگین از نظر ادبی)
مثلا تشبیه که برای اینکه ما بیایم به صورت غیر مستقیم درباره یچیزی صحبت کنیم میایم به یه چیز دیگه شباهتش میدیم. یا مَجاز که مثلا توی یه بیت میاد کلمه ی گوش رو میاره ولی منظورش از گوش انسانه و میشه مجاز از انسان.
در کل ارایه ( تشبیه ، کنایه ، استعاره ، مجاز ، جان بخشی یا تشخیص ، تلمیح ، حسن تعلیل و...) برای زیبا تر کردن یا ادبی کردنه متنه و تبدیل یه متن روان به یه متن ادبیتر.
اما نقش دستوریها فرق میکنن. نقش دستوری مثله اعضای یه گروهن که هر کدوم یه مسئولیتی رو توی گروه دارن. اگه جمله رو به عنوان یه گروه فرض کنیم ، هر واژه یکی از اعضای اون گروه محسوب میشه. مثلا نهاد ، فعل ، مفعول ، متمم ، قید ، مضاف و مضافالیه و..
و هر کدوم از این نقش ها هم توضیح های خودشون و مسئولیت خودشونو توی جمله دارن.
