هیچکس جز خود ما نمیتواند ما را بر فکر کردن وا دارد. فکرهایی که در ته مغزهایمان در حال گمشدن هستند و هر روز از آنها دور تر میشویم برای باید ها و نباید ها،برای‌ بودن ها و نبودن ها،برای زندگی ها و نابودی ها و.... اگر یاد بگیریم به خودمان متکی باشیم به‌نحوی که دیگر وابسته تایید دیگران نباشیم می‌توانیم از شدت احساس تنهایی‌مان بکاهیم.