این حدیث که می‌گوید "مردم در این دنیا در خوابند و هنگامی که بمیرند بیدار میشوند"، به مسأله توجه و بیداری انسانی در زندگی دنیوی و معنوی اشاره دارد. در واقع، این سخن به این معناست که بسیاری از انسان‌ها در حالتی از غفلت و بی‌توجهی به واقعیت‌های عمیق وجودی و معنوی خود زندگی می‌کنند.
1. **غفلت از آخرت**: در این دنیا، افراد اغلب مشغول به امور دنیوی و مادی هستند و از یاد خدا و حقایق معنوی غافل‌اند. این غفلت به نوعی شبیه خواب است.
2. **بیداری پس از مرگ**: زمانی که انسان‌ها از دنیا می‌روند، به واقعیت‌های اصلی و حقیقت وجودی خود پی می‌برند. این بیداری شامل درک عواقب اعمال و رفتارهایشان در دنیا و آگاهی از مرگ و زندگی پس از آن میشود.
3. **آمادگی برای آخرت**: این حدیث همچنین به این نکته اشاره دارد که بیداری و آگاهی نسبت به دنیای معنوی باید قبل از مرگ و در زندگی دنیوی آغاز شود. انسان‌ها باید تلاش کنند تا از غفلت خارج شوند و به سمت خودشناسی و تقویت ایمان حرکت کنند.
به طور کلی، این حدیث دعوتی است به توجه به معنای زندگی، پذیرش مسئولیت‌های دینی و اخلاقی و تلاش برای زندگی‌ای پربار و هدفمند که در آن آگاهی و بیداری نسبت به حقیقت وجودی خود داشته باشیم.
