در زمان هخامنشیان، داریوش بزرگ، شاهنشاهی ایران را به ۲۹ ولایت یا استان تقسیم کرد که هر کدام «ساتراپی» نامیده می‌شدند. این تقسیم‌بندی اداری-نظامی، به داریوش امکان داد تا حکومت مرکزی قدرتمندی داشته باشد و بتواند بر پهناورترین امپراتوری زمان خود به طور مؤثر حکمرانی کند.
هر ساتراپی توسط یک «ساتراپ» یا «والی» اداره می‌شد که از طرف شاه منصوب می‌گردید. ساتراپ‌ها وظایف مختلفی از جمله جمع‌آوری مالیات، حفظ نظم و امنیت، اجرای قوانین، و تأمین نیروی نظامی را بر عهده داشتند. این تقسیم‌بندی به گونه‌ای بود که هر ساتراپی بر اساس توانایی‌ها و منابع خود، سهم مشخصی از مالیات و نیرو را به پایتخت (شوش یا تخت جمشید) می‌فرستاد.
این ساختار اداری، یکی از دلایل موفقیت و طول عمر امپراتوری هخامنشی محسوب می‌شود، زیرا امکان مدیریت کارآمد مناطق وسیع و متنوع را فراهم می‌کرد.
بیا داش
