سلسله صفاریان به عنوان یک سلسله ایرانی با خلفای عباسی تفاوت داشتند زیرا این سلسله بیشتر به حاکمیت محلی و استقلال از خلافت عباسی تمایل داشت و به طور کامل به عنوان بخشی از ساختار خلافت عباسی عمل نمی‌کردند. صفاریان تلاش می‌کردند که قدرت و نفوذ خود را در مناطق تحت کنترلشان به صورت مستقل از خلافت عباسی حفظ کنند.
