صبر چیست؟ صبر یعنی مقاومت در برابر سختی ها و از دست ندادن تاب و قرار. صبر، نیرویی است کنشگر و پویا که انسان را در برابر آنچه ناخوشایند اوست، توانمند می سازد. هر مشکل و مصیبتی، به تناسب ناخوشایندی اش، روان انسان را در تنگنا قرار می دهد و موجب بروز فشار روانی می گردد. اگر فرد، در برابر این گونه پدیده ها، توانمند و مقاوم نباشد، عنان اختیار و تعادل خویش را از کف می دهد و به رفتارهایی دست می زند که نه تنها به حلّ مشکل خود کمک نمی کند، بلکه بر اندازه رنج و درد آن نیز می افزاید.
اما کسانی که توان تحمّل سختی ها و مشکلات را دارند، برخود، مسلّط هستند و از تعادل، خارج نمی شوند. اینان هنگام بروز یک مشکل، به خوبی می اندیشند و به موقع و به اندازه، اقدام می کنند و از تحرّکات زیان آور و ایستایی های زیان بار، پرهیز می کنند. اینان، هر چند ناراحت می شوند و مزّه درد و رنج را می چشند؛ اما به زانو در نمی آیند.
همچنین افراد صبور کسانی اند که علاوه بر توانمندی در تحمّل این سختی ها، از مهارت های لازم برای گذر از بحران نیز برخوردارند. صبر فقط به معنای درون ریزی غم ها و اندوه ها نیست؛ صبر، به معنای محبوس کرد
