اگر کسی با آدم های تنبل دوستی کند، کم کم او هم تنبل می شود. اما اگر با آدم های زرنگ دوستی کند، کم کم زرنگ می شود.
اگر کسی با آدم هایی دوستی کند که حرف های زشت می زنند، کم کم او هم حرف های زشت بر زبان خواهد آورد. امّا اگر با آدم های با ادب دوستی کند، با ادب می شود.
اگر کسی با آدم های کثیف و شلخته دوستی کند، کثیف و شلخته می شود. ولی اگر با آدم های تمیز دوستی کند، او هم به تمیزی علاقه مند می شود و سعی می کند همیشه تمیز باشد.
حتما از این مثال ها فهمیدی که می خواهم چه بگویم. من می خواستم برایت معلوم کنم که اگر با آدم های خوب دوست بشوی، آدم خوبی خواهی شد و اگر دوستان بدی انتخاب کنی، کم کم خودت هم جزء آدم های بد خواهی شد.
به قول معروف «با ماه نشینی، ماه شوی، با دیگ نشینی، سیاه شوی.» یعنی دوست خوب، تو را به سوی خوبی ها می برد و دوست بد، تو را به طرف بدی ها می کشاند.
