شعر سپید یکی از قالب های نو شعر فارسی است.
مانند شعر نیمایی دارای وزن و قافیه می باشد منتهی عروضی نیست و همچنین قافیه جای مشخصی همچون شعر نیمایی ندارد و شاعر هر زمان لازم بداند از آن استفاده می کند. این گونه شعر بیشتر از موسیقایی درونی کمک می گیرد و شاعر از واژه هایی که بار موسیقایی بیشتری دارند برای بیان احساس خود کمک می گیرد.
درون مایه ی شعر سپید مضامینی از قبیل: اجتماعی، سیاسی، غنایی و فلسفی و عاشقانه و ... را در بر می گیرد.