در این فرایند عدد اکسایش اتم‌های کربن در حلقه بنزنی تغییر نمی‌کند ولی عدد اکسایش اتم کربن در «$-CH_3$» که برابر $(-3)$ است با تبدیل شدن به گروه عاملی «$-COOH$» به $(+3)$ تغییر می‌کند، پس می‌توان چنین نتیجه گرفت که: اولاً: برای انجام این فرایند به اکسنده نیاز داریم. ثانیاً: تبدیل هر مول پارازایلن به هر مول ترفتالیک اسید همراه با از دست دادن $(12)$ مول الکترون یا افزایش عدد اکسایش به اندازه $(12)$ واحد است. محلول غلیظ پتاسیم پرمنگنات $(KMnO_4)$ اکسنده‌ای مناسب برای تبدیل پارازایلن به ترفتالیک اسید است که با تبدیل شدن هر مول از آن به یک مول منگنز (IV) اکسید $(MnO_2)$، سه واحد $(3 = 4 - 7)$ کاهش می‌یابد. پس هر مول $MnO_4^-$ در این فرایند $(3)$ مول الکترون را جذب می‌کند؛ بنابراین برای جذب $(12)$ مول الکترون از دست داده شده توسط پارازایلن به $(4)$ مول یون پرمنگنات نیز نیاز داریم. در نتیجه ضرایب استوکیومتری میان دو ماده اکسنده و کاهنده از این واکنش چنین است: [شکل: ساختار مولکولی پارازایلن به ترفتالیک اسید به همراه فرمول شیمیایی و واکنش موازنه نشده]