معرکه یادت نره ندی گزارش میدم موفق باشی
قطعاً. این نوع خاطرات میتوانند درسهای عمیقی به ما بدهند. اجازه بدهید خاطرهای از دوران بیماریام را برایتان تعریف کنم و بگویم که چگونه عظمت نعمتهای الهی را درک کردم.
چند سال پیش، در یک دوره زمانی نسبتاً طولانی، دچار یک بیماری ناشناخته شدم که قوای جسمانیام را به شدت تحلیل برد. روزهایم با ضعف، درد و بیحالی سپری میشد. توانایی انجام کارهای عادی روزمره، مثل راه رفتن، غذا خوردن یا حتی نفس کشیدن راحت، به سختی و با زحمت فراوان همراه بود. هر لحظه احساس میکردم بدنم دیگر یاریم نمیکند و این ناتوانی، احساس درماندگی عمیقی را در من ایجاد میکرد.
در آن روزهای سخت، وقتی که حتی توانایی کوچکترین حرکتی را هم نداشتم و هر نفس کشیدن برایم یک مبارزه بود، تازه به عظمت نعمت سلامتی پی بردم. نعمتی که تا قبل از آن، آن را بدیهی میپنداشتم و هرگز برایش شکرگزاری کافی نمیکردم.
- نعمت حرکت: درک کردم که چقدر بزرگ است که بتوانم بدون درد و ضعف راه بروم، بایستم، بنشینم و کارهایم را خودم انجام دهم. وقتی حتی کوچکترین قدم برداشتن هم دردناک بود، ارزش بالا و بینهایت این نعمت را با تمام وجودم حس کردم.
- نعمت سلامتی: متوجه شدم که سلامتی، گنجی است که ثروت دنیا در برابر آن هیچ است. توانایی خوردن یک غذای ساده بدون دلدرد، خوابیدن در آرامش، و نداشتن دردهای مداوم، خود اوج سعادت است.
- نعمت آرامش: درک کردم که آرامش جسمی و روانی، چقدر ارزشمند است. وقتی ذهن درگیر درد و بیماری است، تمام دنیا تیره و تار به نظر میرسد.
در آن دوران، نه تنها به نعمت سلامتی، بلکه به نعمتهای دیگری هم پی بردم:
- نعمت خانواده و دوستان: کسانی که در آن روزهای سخت مراقبم بودند، غذایم را آماده میکردند، در کنارم مینشستند و با محبتشان به من روحیه میدادند. این مراقبتها و عشق، مرهمی بود بر دردهای جسمی و روحیام.
- نعمت علم پزشکی: درک کردم که چقدر باید قدردان پزشکان و پرستارانی بود که با دانش و تلاششان، به انسانها کمک میکنند تا از رنج بیماری رهایی یابند.
- نعمت امید و صبر: آموختم که حتی در سختترین شرایط، امید بهبودی و توانایی صبر کردن، کلید عبور از طوفانهاست.
همه اینها باعث شد تا پس از بهبودی، با دیدی کاملاً متفاوت به زندگی نگاه کنم. هر صبح که بیدار میشدم و بدنم سالم بود، اولین فکرم شکرگزاری از خداوند برای این نعمت بزرگ بود. پی بردم که خداوند در سلامتی، در توانایی، در محبت اطرافیان و در هر نفس راحتی که میکشیم، بینهایت نعمت به ما ارزانی داشته که گاهی در هیاهوی زندگی روزمره، فراموششان میکنیم. بیماری، سخت بود، اما تلنگری شد تا قدردان ریزترین و در عین حال بزرگترین هدایای الهی باشم.