وطن، تنها یک واژه نیست؛ تپشِ آرامِ قلبی است که در سینهمان میزند.
جایی است که خاطرههای کودکی در کوچههایش نفس میکشند و صدای خندهها در هوایش میپیچد.
وطن یعنی خاکی که نامت را میشناسد و آغوشی که هر بار بازمیگردی، تو را میپذیرد.
کوههای استوارش درس پایداری میدهند و دشتهایش بوی امید میدهند.
در شادی و اندوه، پرچمش یادآور همدلی و یگانگی مردمانش است.
وطن همان جایی است که برای سربلندیاش تلاش میکنیم و به آیندهاش ایمان داریم.
دوست داشتن وطن، یعنی ساختن فردایی روشنتر برای همهی فرزندانش.