جنگهای اروپاییان و سلجوقیان، که معمولاً به عنوان بخشی از تاریخ جنگهای صلیبی شناخته میشود، در قرن یازدهم میلادی اتفاق افتادند. یکی از مهمترین رویدادها در این زمینه، جنگهای صلیبی بود که در آن، اروپاییان به رهبری کلیساهای کاتولیک، به منظور بازپسگیری سرزمین مقدس (قدس یا فلسطین) از دست مسلمانان، به جنگ با مسلمانان پرداختهاند.
در ابتدا، سلجوقیان در قرن یازدهم در مناطق بزرگی از خاورمیانه، از جمله آناتولی و سرزمینهای اطراف، قدرت پیدا کردند. در سال ۱۰۷۱، سلجوقیان در جنگ ملازگرد، ارتش بیزانس را شکست دادند که این پیروزی باعث گسترش نفوذ سلجوقیان در آسیای صغیر (ترکیه امروزی) شد. این شکست، بحرانهایی را در امپراتوری بیزانس به وجود آورد و نهایتاً منجر به درخواست کمک از اروپای مسیحی برای مقابله با تهدیدات سلجوقیان شد.
در پاسخ به این درخواست، پاپ اوربان دوم در سال ۱۰۹۵ فراخوان جنگ صلیبی اول را صادر کرد که هدف آن بازپسگیری قدس از مسلمانان بود. این جنگها در ابتدا نه به طور خاص علیه سلجوقیان، بلکه علیه مسلمانان به طور کلی بود، اما با گذشت زمان و افزایش تلاشهای صلیبیها برای بازپسگیری مناطق مختلف خاورمیانه، جنگها شامل سلجوقیان و سایر گروههای مسلمان نیز شد.
در نتیجه، روابط میان سلجوقیان و صلیبیها در قرن یازدهم و دوازدهم پر از جنگ و منازعه بود، و این دوره، یکی از دورههای مهم در تاریخ تحولات سیاسی و نظامی در خاورمیانه و اروپا به شمار میرود.
