آیا بهتره افراد کمی رو خیلی خوب بشناسیم یا اینکه تعداد زیادی از مردم رو به صورت سطحی بشناسیم؟

این دوتا مثل «ریشه» و «شاخه» می‌مونن، جفتش رو لازم داریم ‌ - رفیق‌های صمیمی (ریشه‌ها): این‌ها اون چند نفرِ انگشت‌شمار هستن که شبِ غصه، تنها کسایی‌ان که می‌تونی بهشون زنگ بزنی. اینا برای آرامش و امنیت روانی‌ات حیاتی‌ان. - آدم‌های سطحی (شاخه‌ها): اینا همون آشناهای زیادن که باعث می‌شن دیدت باز بشه، فرصت‌های جدید پیدا کنی و دنیات بزرگ‌تر بشه. اون حلقه کوچیکِ رفیق‌های صمیمی رو «بیش از حد» جدی بگیر و براشون وقت بذار.

تجربه ی من میگه دومی در واقع ۹۰ درصد عمرمو‌گذاشتم پای اولی اما الان ازش خیلی پشیمونم همیشه معدود آدمایی رو کنار خودم نگه میداشتم و همین باعث شد که از آدمای دیگه فاصله بگیرم کلی سال گذشت و منو همون آدما عمیقاً همین دیگه رو شناختیم ولی تهش سر ساده ترین مسائل با هم قطع ارتباط کردیم و من تنهای تنها شدم در حالی که اونا به راحتی آدمای دیگه رو جایگزین من کردن نمیگم آدمای زیادی رو دور خودت جمع کن که بعد بتونی جایگزین کنی،نه، این کار ته حقارت و ضعفه اول از همه اینکه خیلیا این طرز فکر اشتباه رو دارن که واااای نباید زود با کسی آشنا شی و ارتباط برقرار کنی و حتما باید مدت زمان زیادی بگذره تا به این مراحل برسی و...که البته ۸۰ درصدشونم دخترا هستن که اینجوری فک میکنن چون ۹۹ درصد پسرا تو کسری از ثانیه با آدمای غریبه زود رفیق میشن اون ۲۰ درصد دخترام مثه همین ۹۹ درصد پسران و به نظرم اینه که خوبه چرا میگم این آدما خوبن؟! آدم یه موجود اجتماعیه و هر چی با آدمای بیشتری در ارتباط باشه به نفعشه نه تنها چیزای زیادی از آدما یاد میگیره و با روحیات و اخلاقیات مختلف روبه رو میشه بلکه حس همزیستی و ارتباط برقرار کردنش با دنیا و آدما قوی میشه و این آدما میتونن بهتر از بقیه گلیمشونو از آب بیرون بکشن و تو زندگیشون موفق تر باشن.