اهلی کردن حیوانات در ایران که همزمان با دورهُ پارنیه سنگی بود، با سگ آغاز شد. انسان سگ را اهلی و از آن در شکار استفاده کرد. اهلی کردن سگ در دوران نوسنگی پیشرفت کرد چنانکه قدیمی ترین استخوان حیوانی که در عصر نوسنگی در جوار انسان به دست آمده متعلق به سگ بوده است. به طور خلاصه انسان در عصر نوسنگی به اهلی کردن و پرورش گله های بزرگ گوسفند، بز،خوک، گاو و پرورش کبوتر، غاز و اردک پرداخت. به نظر می رسد که اهلی کردن حیوانات از آسیا آغاز شده باشد. از نقاشی هایی که بر دیواره برخی از غارها حک شده چنین برمی آید که اسب در دوران دیرینه سنگی شکار انسان بوده و در عصر نوسنگی پس از سایر حیوانات اهلی به خدمت انسان درآمده است.
انسان، پزشکی و دامپزشکی را از حیوانات فرا گرفت
انسان پیش از تاریخ در دوران پارینه سنگی و نوسنگی به مدت هزاران سال تنها از شکار حیوانات و گاهی گیاهان وحشی تغذیه می کرد تا سرانجام همچنان که گفته شد برخی از حیوانات را اهلی کرد.وی همواره به رفتار حیوانات نگریسته و از آن ها درس و الهام می گرفت. جالینوس در کتاب “الحقن” خود از هرودت نقل می کند لک لک سیاه که در اطراف نیل فراوان است تنقیه را