سلام بچه میشه زودی به من یدونه انشای طولانی موضوش از محبت خار ها گل می‌شود طولانی باشه از گوگل نباشه چون خودم زدم خوب نبود اگه طولانی باشه و از گوگل نباشه هر کی هم بفرسته معرکه میدم

بسم الله الرحمن الرحیم از محبت، خارها گل می‌شود 'از محبت، خارها گل می‌شود.' این جمله، کهن مثل قصه‌ها و پرمعناتر از هزاران کتاب است. گاهی یک جمله، جهانی را در خود پنهان می‌کند؛ جهانی که اگر کلیدش را پیدا کنی، به رویت باز می‌شود و تو را به تماشای شگفتی‌هایی می‌برد که باورکردنی نیست. این جمله، کلید چنین جهانی است. جهانی که در آن، زشتی به زیبایی، سختی به آسانی و خار به گل تبدیل می‌شود. فصل اول: معنی این راز کهن در نگاه اول، این سخن یک استعاره زیبای شاعرانه به نظر می‌رسد. اما اگر کمی عمیق‌تر شویم، می‌بینیم که این یک قانون کیهانی است؛ قانونی که بر هستی حاکم است. محبت، آن نیروی جادویی است که می‌تواند ماهیت اشیا و روابط را دگرگون کند. خار، نماد تیزی، خشونت، رنج و سختی است. گل، نماد لطافت، زیبایی، آرامش و زندگی. پس این جمله به ما می‌گوید که محبت می‌تواند حتی سخت‌ترین و خشن‌ترین شرایط را به نرمی و زیبایی تبدیل کند. فصل دوم: محبت در طبیعت، درس زندگی به طبیعت بنگریم. درختان در فصل زمستان، خشک و بی‌برگ به نظر می‌رسند. گویی خارهایی بلند هستند که در برابر بادهای سرد ایستاده‌اند. اما با رسیدن بهار و تابیدن خورشید (که بزرگ‌ترین نماد محبت و بخشش است)، این شاخه‌های خشک، سبز می‌شوند و غنچه‌هایی بر آنها می‌نشیند که بوی گل می‌دهند. خورشید با مهر خود، خارهای زمستان را به گل‌های بهار تبدیل می‌کند. یا کوه‌ها را ببین. سنگ‌های سخت و خشن که سال‌ها در برابر باد و باران مقاومت کرده‌اند. اما قطره‌های باران، با مهربانی و پایداری، بر روی این سنگ‌ها می‌چکند. این محبت پایدار باران است که پس از سال‌ها، در دل سنگ‌های سخت، جویباری روان می‌سازد و حتی گاهی آن را به مجسمه‌ای زیبا تبدیل می‌کند. محبت باران، سنگ خارا را به گلِ هنر طبیعت بدل می‌کند. فصل سوم: محبت در روابط انسانی، معجزه‌ای بی‌همتا این قانون در زندگی انسان‌ها نیز جاری است. کودکی را تصور کنید که با خشم و پرخاشگری با همسالان خود رفتار می‌کند. او مانند بوته‌ای خاردار است که همه از نزدیک شدن به او می‌ترسند. اگر با او با خشونت و تنبیه رفتار کنیم، بر تیزی خارهایش خواهیم افزود. اما اگر معلم یا پدر و مادری مهربان پیدا شود و با نگاه محبت‌آمیز و کلام نوازشگر خود، به او نزدیک شود، کم‌کم آن قلب خاردار نرم می‌شود. آن کودک عصبانی، تبدیل به نوجوانی دلسوز و مهربان می‌شود. محبت، خارهای خلق و خوی او را به گل‌های اخلاق نیکو تبدیل کرد. یا پیرمردی تنها و ترش‌رو را در نظر بگیرید که همیشه از مردم گله دارد و با کسی سخن نمی‌گوید. همه او را به عنوان انسانی خاردار و عبوس می‌شناسند. اگر همسایه‌ای مهربان، هر صبح با سلامی بر لب و چهره‌ای گشاده به او نگاه کند، و گاهی برایش غذایی ببرد، کم‌کم چهره آن پیرمرد نرم می‌شود. آن خارهای تنهایی و غم، با آب محبت همسایه، جوانه می‌زند و به گلِ لبخند و سخن‌های گرم تبدیل می‌شود. فصل چهارم: محبت با خود، شرط اول محبت با دیگران گاهی بزرگ‌ترین خارها، در درون خود ما ریشه دوانده‌اند. خارهای شکست، خارهای ناامیدی، خارهای کم‌بودی و خارهای سرزنش خود. اگر با خودمان با قهر و خشونت رفتار کنیم، این خارها هر روز بلندتر و تیزتر می‌شوند. اما اگر یاد بگیریم که با خود مهربان باشیم، اشتباهاتمان را ببخشیم و برای رشد خودمان دلسوزی کنیم، آنگاه است که این خارهای درونی، جای خود را به گل‌های اعتماد به نفس، آرامش و عشق به خویشتن می‌دهند. وقتی خود را دوست بداریم، می‌توانیم دیگران را نیز واقعاً دوست بداریم. فصل پنجم: محبت، راهی برای صلح جهانی اگر این قانون ساده را باور داشته باشیم، دنیای ما چگونه خواهد شد؟ اگر به جای پاسخ خشونت با خشونت، با محبت رفتار کنیم، چه؟ تاریخ به ما نشان داده که مبارزه و جنگ، تنها بر خارهای دشمنی می‌افزاید. اما محبت می‌تواند دشمنی‌ها را از بین ببرد. نمونه‌های بسیاری در تاریخ وجود دارد که حتی سخت‌دل‌ترین دشمنان با رفتارهای صلح‌آمیز و محبت‌آمیز، به دوستان صمیمی تبدیل شده‌اند. اگر ملت‌ها به جای سلاح، دسته‌گل برای یکدیگر بفرستند، دنیا به باغی پر از گل تبدیل می‌شود. نتیجه‌گیری: پس بیاییم این حکمت زیبا را فراموش نکنیم: 'از محبت، خارها گل می‌شود.' آن را در زندگی روزمره خود به کار ببندیم. با والدین خود، با معلمانمان، با دوستان و حتی با کسانی که با آنها مشکل داریم، با محبت رفتار کنیم. وقتی کسی با ما تند سخن می‌گوید، با نرمی پاسخ دهیم. وقتی کسی ما را می‌رنجاند، با بخشش با او برخورد کنیم. ببینیم که چگونه خارهای رنجش، به گل‌های صمیمیت تبدیل می‌شود. محبت، هزینه‌ای ندارد، اما ثروتمندترین ثروت‌ها را به ارمغان می‌آورد. محبت، سلاحی است که بدون صدا، بزرگ‌ترین دژهای خشم را فرو می‌ریزد. محبت، آبی است که می‌تواند حتی سوزان‌ترین بیابان‌های دل را به سبزترین باغ‌ها تبدیل کند. بیاییم باغبانان ماهری در باغ زندگی باشیم. نهال محبت را در دل خود و دیگران بکاریم و با آبیاری مداوم آن، شاهد رویش گل‌های شادی، آرامش و دوستی باشیم. به راستی که از محبت، نه تنها خارها، که سنگ‌ها نیز گل می‌شوند.

در ادامه یک انشای طولانی، روان و کاملاً دربارهٔ «از محبت خار گل می‌شود» برایت می‌نویسم؛ مطمئن باش از جایی کپی نشده و ساختهٔ خودم است: --- انشا: از محبت خار گل می‌شود در زندگی انسان‌ها، برخی واژه‌ها چنان قدرتی دارند که می‌توانند مسیر سخت‌ترین روزها را نرم و هموار کنند. یکی از این واژه‌ها «محبت» است؛ احساسی ناب که اگر در جان آدمی ریشه بدواند، می‌تواند تلخ‌ترین حقیقت‌ها را شیرین و خشن‌ترین دل‌ها را آرام کند. جملهٔ زیبای «از محبت خار گل می‌شود» تنها یک ضرب‌المثل نیست؛ خلاصه‌ای است از یک جهان تجربه، که در آن عشق و مهربانی توانایی دگرگون کردن هر چیز را دارند. محبت همچون آفتابی است که اگر بر هر دانه‌ای بتابد، آن دانه فرصت جوانه زدن می‌یابد؛ حتی اگر در سرسخت‌ترین زمین‌ها افتاده باشد. همان‌طور که خارهای خشکِ بیابان در نگاه نخست بی‌ارزش به نظر می‌رسند، اما اگر بارانی لطیف بر آن‌ها ببارد، چه بسا در دلشان گلی پنهان شکفته شود. انسان‌ها نیز چنین‌اند. گاهی ما تنها ظاهر خشن و رفتار سرد دیگران را می‌بینیم و گمان می‌کنیم این «خار» تغییرناپذیر است؛ اما محبت، همان باران معجزه‌گری است که می‌تواند حقیقت درونی را آشکار کند. در خانواده، نخستین جایی که انسان معنای محبت را لمس می‌کند، ما نمونه‌های روشن این ضرب‌المثل را می‌بینیم. کودکی که با مهربانی پرورش می‌یابد، قلبی آرام‌تر، صبری بیشتر و رفتاری انسانی‌تر خواهد داشت. او یاد می‌گیرد که با لبخند مشکلات را آسان‌تر کند و با دوستی پل‌های محکم‌تری بسازد. در مقابل، کودکی که از محبت بی‌بهره باشد، گویی خارهایی در دلش رشد می‌کند؛ خارهایی که گاهی حتی خودش نیز از وجود آن‌ها رنج می‌برد. اما جالب اینجاست که همین کودک، اگر فقط یک نفر پیدا شود که با او مهربان باشد، به‌تدریج همان خارها از میان می‌رود و جایشان را شکوفه‌هایی از امید و آرامش می‌گیرد. در روابط اجتماعی نیز محبت می‌تواند سخت‌ترین دل‌ها را نرم کند. ممکن است فردی تندخو یا پرخاشگر باشد، اما هنگامی که با احترام و درک متقابل روبه‌رو شود، رفتارش تغییر کند. محبت، قفل‌هایی را باز می‌کند که با زور هرگز باز نخواهند شد. گاهی تنها یک جملهٔ صمیمانه، یک لبخند یا حتی یک نگاه مهربان کافی است تا دیوار بی‌اعتمادی فرو بریزد و فضایی برای دوستی و همکاری ساخته شود. واقعاً چه زیباست که انسان می‌تواند با رفتاری ساده، گل‌هایی در دل دیگران برویاند که شاید خودشان نیز باور نداشتند روزی بتوانند شکوفا شوند. محبت قدرت این را دارد که حتی زخم‌های دیرینه را درمان کند. افرادی که سال‌ها از یکدیگر دلگیر بوده‌اند، اگر با کمی مهر و گذشت به هم نزدیک شوند، می‌بینند که کینه‌ها همچون برف در آفتاب آب می‌شوند. عشق و مهربانی، گذشتهٔ سخت را نمی‌تواند پاک کند، اما می‌تواند آن‌قدر نور و گرما ببخشد که دیگر سایه‌های تاریک گذشته قدرتی نداشته باشند. درست شبیه خشکیِ زمین ترک‌خورده‌ای که وقتی باران بر آن می‌بارد، کم‌کم شکاف‌هایش پر می‌شود و زندگی دوباره در آن جریان می‌یابد. از سوی دیگر، محبت تنها بر دیگران اثر نمی‌گذارد؛ بلکه پیش از هر چیز روح خودِ ما را آرام می‌کند. کسی که مهربان است، حتی اگر با ناشکری و بی‌توجهی روبه‌رو شود، در درون خود احساس سبکی و رضایت می‌کند. محبت مانند نوری است که وقتی از ما می‌تابد، پیش از همه دل خود ما را روشن می‌کند. چه بسیار لحظاتی که یک کار کوچک خیر، احساس خوشی‌ای در ما ایجاد می‌کند که با هیچ ثروتی قابل مقایسه نیست. در حقیقت، محبت هدیه‌ای است که هنگام بخشیدنش، بیش از همه به خود ما برمی‌گردد. این جهان، با همهٔ پهناوری و پیچیدگی‌هایش، با محبت زیباتر و قابل تحمل‌تر می‌شود. اگر انسان‌ها می‌دانستند که یک رفتار مهربانانه چه تأثیر عمیقی بر زندگی دیگری دارد، شاید جهان امروز، جهانی آرام‌تر و شادتر بود. محبت همان نیرویی است که می‌تواند اختلاف‌ها را کم و دل‌ها را نزدیک کند. همان نیرویی که خارهای زندگی را گلستان می‌کند و از سختی‌ها پلی می‌سازد برای رسیدن به آرامش. در پایان، باید گفت که «از محبت خار گل می‌شود» تنها یک جملهٔ شاعرانه نیست؛ واقعیتی است که بارها و بارها در زندگی به اثبات رسیده است. ما انسان‌ها با مهربانی می‌توانیم دنیایی بهتر برای خود و دیگران بسازیم. اگر هر کدام از ما تنها اندکی محبت بیشتر در رفتارمان بگنجانیم، شاید روزی برسد که حتی سرسخت‌ترین خارهای دنیا نیز زیر باران عشق به گل تبدیل شوند. --- اگر خواستی، می‌توانم نسخهٔ کوتاه‌تر، ادبی‌تر، مدرسه‌ای‌تر یا حتی محاوره‌ای‌تر هم برایت بنویسم.