مصدر چیست ؟ راه حل تشخیص مصدر ؟

در دستور زبان فارسی، مصدر شکلی از فعل است که معنای اصلی کار یا حالت را بدون اشاره به زمان و شخص بیان می‌کند. معمولاً مصدرها با «ـن» یا «ـتن» در پایان می‌آیند. مثال‌ها: رفتن خوردن نوشتن گفتن دیدن راه تشخیص مصدر به آخر کلمه نگاه کنید. اگر به «ن» ختم شود و معنای انجام یک کار یا حالت را بدهد، احتمالاً مصدر است. رفتن ✓ خندیدن ✓ کتاب ✗ می‌توانید قبل از آن «عملِ» یا «کارِ» بگذارید. عملِ نوشتن کارِ دویدن اگر جمله معنی‌دار شد، کلمه احتمالاً مصدر است. از فعل صرف‌شده به دست آورید. می‌روم ← رفتن می‌خوریم ← خوردن نوشتند ← نوشتن بن ماضی + ن در بسیاری از فعل‌ها، مصدر از بن ماضی و «ن» ساخته می‌شود: رفت ← رفتن خورد ← خوردن دید ← دیدن تمرین تشخیص کدام‌یک مصدر هستند؟ خواندن ✓ بازی ✓ (اسم است، مصدر نیست؛ مصدر آن «بازی کردن» است.) پریدن ✓ مدرسه ✗ گفتن ✓ معرکه فالوووووو امتیاز یادت نرههههههههههه

د:مصدر:کلمه‌ای شبیه فعل که شخص و زمان ندارد و به ( د ) و ( ن ) یا ( ت ) پایان می‌پذیرد. چنانچه حرف ( ن ) را از آخر این کلمه‌ها حذف کنیم ، بن ماضی به دست آید. مثال: رفتن ، دیدن ، آمدن ، نوشتن ، زدن ، خوردن ، پوشیدن ، شنیدن. مثال: خریدم 👈 خریدن 👈 خرید. خریدن میشه مصدر.