در دستور زبان فارسی، مصدر شکلی از فعل است که معنای اصلی کار یا حالت را بدون اشاره به زمان و شخص بیان می‌کند. معمولاً مصدرها با «ـن» یا «ـتن» در پایان می‌آیند.
مثال‌ها:
رفتن
خوردن
نوشتن
گفتن
دیدن
راه تشخیص مصدر
به آخر کلمه نگاه کنید. اگر به «ن» ختم شود و معنای انجام یک کار یا حالت را بدهد، احتمالاً مصدر است.
رفتن ✓
خندیدن ✓
کتاب ✗
می‌توانید قبل از آن «عملِ» یا «کارِ» بگذارید.
عملِ نوشتن
کارِ دویدن
اگر جمله معنی‌دار شد، کلمه احتمالاً مصدر است.
از فعل صرف‌شده به دست آورید.
می‌روم ← رفتن
می‌خوریم ← خوردن
نوشتند ← نوشتن
بن ماضی + ن در بسیاری از فعل‌ها، مصدر از بن ماضی و «ن» ساخته می‌شود:
رفت ← رفتن
خورد ← خوردن
دید ← دیدن
تمرین تشخیص
کدام‌یک مصدر هستند؟
خواندن ✓
بازی ✓ (اسم است، مصدر نیست؛ مصدر آن «بازی کردن» است.)
پریدن ✓
مدرسه ✗
گفتن ✓
معرکه فالوووووو امتیاز یادت نرههههههههههه
