مسیر خانه تا مدرسه، برای من فقط یک راه نیست؛ یک نمایشگاه روزانه است که هر صبح با بلیتی رایگان به نام «صبح» در آن قدم میزنم.
اولین صحنه، خیابان اصلی است. نانوایی سنگکی با صف همیشگیاش، بوی گرم و دلچسب نان را در هوا میپراکند. مردی با سبیل پرپشت هر روز همانجا ایستاده و نان تازه میخورد؛ انگار بخشی از تابلوی نقاشی خیابان است. کنارش، بقالی کوچکی است که پیرمردی با عینک تهاستکانی در آن نشسته و با رادیوی قدیمیاش اخبار گوش میکند. صدای رادیو با بوق ماشینها و گاهی صدای دوچرخهای که از کنارم میگذرد، در هم میآمیزد.
بعد از خیابان، کوچهای باریک و پر از درخت است. درختهای چنار دستهایشان را به هم دادهاند و سقفی سبز ساختهاند. در تابستان، سایهشان مثل آغوشی خنک است و در پاییز، برگهای زرد و نارنجی زیر پایم خشخش میکنند و انگار با هر قدم با من حرف میزنند. گربهای سفید و سیاه هم همیشه روی دیوار خانه آخر کوچه نشسته و با چشمان سبزش مرا تماشا میکند؛ انگار نگهبان کوچه است.
نزدیک مدرسه، صحنه عوض میشود. بچههایی با کیفهای رنگارنگ از هر طرف میرسند. صدای خندهها، خداحافظی مادرها، و گاهی صدای زنگ مدرسه که هنوز به صدا درنیامده اما در دلم طنین میاندازد. مغازه لوازمالتحریری کنار مدرسه، هر صبح پر از بچههایی است که دفتر و مداد میخرند و با شوق به سمت در مدرسه میدوند.
در تمام این مسیر، آدمها میآیند و میروند، اما یک چیز همیشه ثابت است: من. من که هر روز با کیفم و با خوابآلودگی صبحگاهی از این نمایشگاه میگذرم و به مدرسه میرسم. و شاید زیبایی این مسیر در همین است که هر روز، همان راه، اما با چشمهای تازهای دیده میشود.