زمان، آن رودخانهی همیشگی که روزگاری با آرامش در میان دشتها میگذشت، اکنون در میان لبههای تیزِ گلولهها و غرشِ موتورهای جنگی، دچار تلاطم شده است. زمانِ حال، دیگر آن سکونِ آرامِ صبحها یا آن آرامشِ غرق در غروبها نیست؛ زمانِ حال، لحظهای است که میان «بودن» و «نبودن» معلق مانده است. ما در عصرِ شتابی زندگی میکنیم که در آن، ثانیهها دیگر با ضربآهنگ قلبها نمیتپند، بلکه با صدای انفجارها و هشدارهای قرمز، سرعت میگیرند.
در این روزگار، مفهوم «اکنون» تغییر کرده است. «اکنون» دیگر فرصتی برای تماشای شکوفههای بهاری یا نوشیدن یک فنجان قهوه در سکوت نیست؛ بلکه لحظهای است که در آن، انسان میان خبرهای فوری و تصاویرِ بیروحِ منتشر شده در صفحهی گوشیهای خود، در جستجوی حقیقتی میگردد که در میان دود و غبار گم شده است. زمانِ حال، تلاقیِ دو دنیای متضاد است: دنیای دیجیتالی که با سرعتِ نور، خبرِ مرگ را میرساند، و دنیای فیزیکی که با کندیِ مکرر، برای سوگواری و درکِ فاجعه، زمان کافی نمیدهد.
جنگ، نه تنها جغرافیای زمین، بلکه جغرافیای زمان را نیز ویران میکند. وقتی جنگی در جریان است، آیندهای که باید با رویاها ساخته میشد، ناگهان در پسِ خطوطِ مقدم، به بنبستی مبهم بدل میشود. زمانِ حال در سایهی جنگ، گویی دچار یک «گسست» شده است؛ گویی پیوند میان گذشتهی ما و آیندهی فرزندانمان، با صدای شلیکها قطع شده است. ما در حالِ گذر از روزهایی هستیم که در آنها، «زمان» دیگر یک جریانِ خطی و پیشرونده نیست، بلکه به قطعاتِ کوچک و شکسته تبدیل شده است؛ قطعاتی که هر کدام، روایتی از اضطراب، انتظار و ناامیدی هستند.
در این میان، انسانِ معاصر، مسافری است که در قطاری بیراننده از رویدادهای تلخ، بدون ترمز حرکت میکند. ما در زمانِ حال، یاد گرفتهایم که چگونه با «بیتفاوتیِ خودخواسته» یا «ترسِ عمیق»، از مواجههی مستقیم با حقیقت فرار کنیم. اما حقیقتِ جنگ، مانند سایهای است که حتی در تاریکترین شبها نیز از ما جدا
نمیشود. زمانِ حال، آزمونِ سختی است؛ آزمونی برای اینکه ببینیم آیا هنوز میتوانیم در میانِ ویرانههای زمان، معنایی برای «آرامش» و «انسانیت» بیابیم، یا اینکه تنها شاهدِ سپری شدنِ ثانیههایی هستیم که رنگِ خاکستر به خود گرفتهاند. در نهایت، زمانِ حال، آینهای است که چهرهی عریانِ بشریت را نشان میدهد. جنگ، زمان را به کالبدی از درد بدل کرده است، اما شاید همین تلاطمِ شدید، ما را وادار کند تا در میانهی این آشوب، ارزشِ واقعیِ یک «لحظهی صلح» را دوباره کشف کنیم. شاید تنها با درکِ تلخیِ زمانِ جنگ است که بتوانیم برای ساختنِ زمانی بیپایان از آرامش، دوباره و دوباره تلاش کنیم. امیدوارم بدردت بخوره🪐🌱
