خیلی گشته بودم؛
نه پلاکی،نه کارتی،چیزی همراهش نبود.
لباس فرم سپاه تنش بود.
چیزی شبیه دکمه در جیبش نظرم را جلب کرد.
خوب که دقت کردم.
دیدم که یک نگین عقیق است که انگار جمله ای روش حک شده بود.
خاک وگل هایش راپاک کردم.
دیگر لازم نبود دنبال پلاکش بگردیم.
روی عقیق نوشته بود:
[به یاد شهدای گمنام]
