معرکه میدم

درکنار خطوط سیم پیام خارج از ده،دوکاج روییدند سالیان دراز رهگذران آن دو را چون دوست میدیدند روزی از روز های پاییزی زیر رگبار و تازیانه ی باد یکی از ماج ها به خود لرزید خم شد و روی دیگری افتاد گفت:«ای آشنا،ببخش مرا خوب درحال من تأمل کن ریشه هایم زخاک،بیرون است چند روزی مرا تحمل کن.» کاج همسایه گفت با نرمی: «دوستی را نمی برم از یاد، شاید این اتفاق هم روزی ناگهان برای من افتاد.» مهربانی به گوش باد رسید باد،آرام شد،ملایم شد کاج آسیب دیده ی ماهم کَم کَمَک،پا گرفت و سالم شد میوه ی کاج ها فرو میریخت دانه ها ریشه می زدند آسان ابر،باران رساند و چندی بعد دِه ما نام یافت «کاجستان»...

آینه جواب معرکه بده

معرک یادت نره