س بچه ها از کوه به کوه نمی‌رسد آدم به آدم می‌رسد انشا بگید معرکه میدم

سلام 🍻🍻👍👍👍🍻🍻

البته. در ادامه یک انشای کوتاه با موضوع “کوه به کوه نمیرسد آدم به آدم می‌رسد” آماده کردم. می‌تونید ازش الهام بگیرید یا به عنوان متن استفاده کنید. انشا: آدم به آدم می‌رسد روزهای زندگی مثل کوه‌های بلند و راه‌های پرپیچ و خم‌اند. هر بار که قدم می‌گذاریم به سوی هدفی که در نظر داریم، گاه شیب تند و سنگ‌های سر راه را می‌بینیم و گاه آرامش سبُک بارانیِ پاییز را حس می‌کنیم. اما هیچ‌کس به تنهایی نمی‌تواند از این کوه‌ها عبور کند. “کوه به کوه نمیرسد، آدم به آدم می‌رسد” این جمله تنها یک عبارت قالی‌وار نیست، بلکه حقیقتی است که پیر و جوان، مادر و پدر، دانش‌آموز و استاد زمانه هر روز با آن روبه‌رو می‌شوند. من همیشه با دیدن دشواری‌ها یاد می‌گیرم که همدلی، صداقت و پشتیبانی دیگران همان ابزارهایی هستند که راه را هموار می‌کنند. وقتی دستِ دوستی به سمت من دراز می‌شود، انرژی تازه‌ای درونم زنده می‌شود و از تنگه‌های خوف و ترس عبور کردن آسان‌تر می‌شود. گاهی شاید گام‌هایم لرزان باشد یا نتوانم سریع به مقصد برسم، اما اوجِ اخلاق و انسانیت این است که به همدیگر کمک کنیم تا هر کدام بتوانیم به بلندترین قله‌ها برسیم. دوستی آن قدر ارزشمند است که در سختی‌ها می‌تواند مثل چراغی روشن در شب باشد. با هم‌صحبت بودن، با هم کار کردن و با هم هدف دیدن، هر کدام از ما با توانمندتر شدنِ دیگری، به هدفی بزرگ‌تر از خودمان دست می‌یابیم. وقتی یک نفر از ما خسته می‌شود، دیگری با لبخندی ساده و کلامی آرام می‌تواند آن فرد را دوباره به حرکت درآورد. این یعنی انسان بودن: پیوند قلب‌ها با هم و رسیدن به موفقیت نه تنها به خاطر تلاش شخصی، بلکه به خاطر همدلی و همراهیِ انسان‌های هم‌راه. بنابراین بیایید یاد بگیریم که با یکدیگر مهربان باشیم، حرف‌های مثبت بزنیم، دست هم بدهیم و در هر قدم برای دیگری انگیزه باشیم. چون در پایان، کوه‌ها را با هم می‌سازیم و با هم از آنها بالا می‌رویم. آدم به آدم می‌رسد و این رسیدن، همان شادیِ بزرگِ زندگی است. معرکه یادت نره موفق باشی 🙂