ایرانیان باستان مانند همه مردم جهان با دست غذا می خوردند، (رسم با چنگال غذا خوردن از قرن یازدهم میلادی بكار گرفته شد). از دیگر آداب ایرانیان باستان در هنگام غذا خوردن برسم گرفتن و باژ گرفتن بود و همچنین پس از غذا به عنوان سپاسگزاری سخنانی می گفتند آداب غذا خوردن در ایران باستان؛ پیش از خوردن از خداوند سپاسگزاری می نمودند، در هنگام خوردن گفتگو نمی كردند و با آرامش بر سر سفره می نشستند و در حال راه رفتن غذا نمی خوردند در سر خوان خاموش بودند و در هنگام غذا خوردن سخن نمی گفتند، سخن گفتن هنگام غذا خوردن، تنها برای کودکان زیر پنج سال و اشخاص کر و لال گناه نبود اگر کودکی پنج تا هفت ساله مرتکب این عمل ناشایست می‌شد، گناه آن بر ذمۀ پدرش بود که در آموزش وی کوتاهی کرده است دیگر اینكه در آیین ایرانیان باستان؛ در سر غذای روزانه چندان درنگ نمی كردند و اگر سخنی به میان می آمد نمی بایستی دهان پر باشد و به ناچار در سخن گفتن چیزی از دهان بیرون افتد. بایستی پیش از غذا و پس از آن هر یک آبی جداگانه دست خود را بشویند نه اینكه همه در یک تشت یا لگن دست خود پاک كنند آن چنان كه در هنگام خورش در یک كاسه دست فرو
