نواحی بیابانی کشور که به عنوان اولین میراث طبیعی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت، "بیابان لوت" است. این بیابان یکی از بزرگ‌ترین و خشک‌ترین بیابان‌های ایران و جهان به شمار می‌رود و به دلیل شرایط خاص جغرافیایی، زمین‌شناسی و زیست‌محیطی‌اش، دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است.
بیابان لوت به خاطر دماهای بسیار بالا، نواحی شنی وسیع و کوه‌های مخصوص خود، فضایی خیره‌کننده و چشم‌نواز داراست. در سال ۲۰۱۲، این ناحیه به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد، که نشان‌دهنده اهمیت حفاظت از این اکوسیستم بی‌نظیر و ارزش‌های فرهنگی، تاریخی و طبیعی آن است.
جغرافی‌دانان و پژوهشگران به دلیل وجود پدیده‌هایی همچون "گندم‌زار داغ" و "دشت شگاف" در بیابان لوت، به مطالعه و تحقیق در این ناحیه ادامه می‌دهند. این اطلاعات نه تنها به درک بهتر از زمین‌شناسی و محیط زیست کمک می‌کند، بلکه اهمیت حفاظت از محیط‌زیست طبیعی را نیز نشان می‌دهد.
