منظورت رو واضح متوجه نشدم
اما یه سری جاها کلمه به ضرورت وزن شعر و قافیه به صورت متفاوتی خونده میشه.
مثلا مولانا تو مثنوی می‌گه
هر دو نی خوردند از یک آب‌خور
این یکی خالی و آن پر از شکر
آب‌خور در اصل به همین صورت که نوشته شده خونده میشه. اما اینجا به ضرورت برای هموزنی با شکر باید «آب خَر» خونده بشه
یا
گفته اینک ما بشر ایشان بشر
ما و ایشان بستهٔ خوابیم و خور
خور اینجا هم برای ایجاد توازن با بَشَر باید خَر خونده بشه
امیدوارم به کارت بیاد
