بُن یا وادرت یا ریشه یا مادّه یا اصل یا پایهٔ فعل، در دستور زبان فارسی به جزء اصلی، ثابت و کاستنیِ فعل میگویند که پس از برداشتنِ همهٔ عناصر الحاقی بر جای میماند. بن، در هر ساختی از فعل دربردارندهٔ مفهوم کار یا حالت یا وجود و اِسناد است.
تاااااج
هر فعلی دو بن دارد، بن مضارع که ساختهای زمان حال و امر از آن ساخته میشود و بن ماضی که ساختهای زمان گذشته و آینده از آن مشتق میشود. از بن فعل به صورت ماضی یا مضارع در ساختهای غیر فعلی نظیر صفت، اسم و... هم استفاده میشود. در این مطلب با کمک مثالها و تمرینات و انواع ساختهای زبان فارسی یاد میگیریم که بن فعل چیست و کاربرد آن را فرا میگیریم.