من پروانه ای را که در تایکی شب شمعی پیدا کرده است رو نوشتم...حالا برات میفرستم ببین.
هم متن رو میفرستم هم عکس انشامو چون دست خطم زیاد خوب نیس و همینطور نوشتم تو چک نویسه:)
پروانه ای که در تاریکی شب، شمعی پیدا کرده:
مقدمه: هرچه بیشتر به جلو حرکت می کردند بیشتر در منجلاب ترس و وحشت غرق میشدم.
ترسی از جنس تنهایی و وحشتی از جنس تاریکی...
بال هایم دیگر توان رقصیدن نداشتند هرچند که رقص با بال هایی شکسته بهتر است درنگی با چاشنی مرگ برایم بود.
هرچه سعی می کردم بالا و دور از خطر بمانم بیشتر زمین گیر می شدم.
تبدیل شده بودم به بالونی که در اوج آسمانی سپید سردرگم فقط حرکت می کند و در پایان هلاک می شود.
همان طور که در تاریکی شب کورمال به دنبال سر پناهی امن و آرام می گشتم تا روشنایی روز سیاهی شب را ببلعد، بلور هایی طلایی رنگ را دیدم که در هوا معلق اند که گویا ریسمانی بی انتها را به وجود آورده اند.
بدون درنگ پی آن ریسمان طلایی را گرفتم، متوجه نشدم که چه زمان آن بلور ها محو شدند و من دوباره در تاریکی فرو رفتم.
دیگر جان تقلا کردن هم نداشتم... طاقتم طاق شده بود.
همان لحظه ای که گمان می کردم از پای در آمده ام، گرمایی نورانی مرا به سمت خود کشید...
