---
## پاسخ
**حمه** ← **همه**
**خالغی** ← **خالقی**
**نعمط** ← **نعمت**
**نعمط** ← **نعمت**
**دقایغی** ← **دقایقی**
**اعزای** ← **اعضای**
**طفکر** ← **تفکر**
**یکصانی** ← **یکسانی**
**شباهط** ← **شباهت**
**نقته** ← **نقطه**
**آقاز** ← **آغاز**
**نفته** ← **نقطه**
**طفاوت** ← **تفاوت**
**آذرده** ← **آزرده**
**خاتر** ← **خاطر**
**خاسط** ← **خواست**
**حرکطی** ← **حرکتی**
**ریخط** ← **ریخت**
**صراسیمه** ← **سراسیمه**
**عرز** ← **عرض**
**حمراه** ← **همراه**
**وتن** ← **وطن**
**عامل** ← **عاملِ**
**پیوصتگی** ← **پیوستگی**
**اطحاد** ← **اتحاد**
**اعزای** ← **اعضای**
**شناصنامه** ← **شناسنامه**
**صند** ← **سند**
**فارصی** ← **فارسی**
**جصت** ← **جست**
**طیمار** ← **تیمار**
**خاب** ← **خواب**
**صان** ← **سان**
**دوکص** ← **دوکس** یا **دو کس**
**بیخوده** ← **بیهوده**
**صعی** ← **سعی**
**اندوخط** ← **اندوخت**
**آموخط** ← **آموخت**
**تاز** ← **تا از**
**محرت** ← **مهرت**
**مینه** ← **مینه/سینه** ← اگر منظور شعر معروف باشد: **سینه**
**ان** ← **آن**
**صرای** ← **سرای**
---
## متن درستشده
این **همه** خلق را که شما بینید، بدین چندین بسیاری، این همه را **خالقی** است که آفریدگار ایشان است و **نعمت** بر ایشان از وی است. آفریدگار را بباید پرستیدن و بر **نعمت** او سپاسداری باید کردن.
**دقایقی** سپری شد. فرزانه، یکی از **اعضای** گروه **تفکر**، گفت: چون هر چهار کلمه ابتدای **یکسانی** دارند، ما فکر میکنیم این **شباهت** میتواند به معنای آن باشد که ما انسانها همه در **نقطه**ی **آغاز** آفرینش مانند هم هستیم و هر چه از آن **نقطه** دور میشویم **تفاوت**ها بیشتر میشود.
پادشاه از آن حرکت **آزرده خاطر** گشت و جام را زیر کوه گرفت تا مالامال شد و **خواست** که به لب رساند. بار دیگر باز **حرکتی** کرد و آب جام را **ریخت**.
رکابدار **سراسیمه** از کوه پایین آمد و آنچه را دیده بود به **عرض** رسانید و جامی آب سرد از ظرفی که **همراه** داشت به شاه داد.
**وطن** خانهی شماست و من عامل **پیوستگی** و **اتحاد** همهی **اعضای** این خانهام. **شناسنامه** و **سند** شناخت شما در هر جای ایران و در هر گوشهی جهان، زبان ملی ایرانیان یعنی زبان **فارسی** است.
رستم در خان دوم، بیابانی سخت و راهی دراز را پشت سر نهاده، خسته و تشنه است. با **جستوجوی** فراوان چشمهای مییابد، آبی مینوشد و سر و تن میشوید و رخش را **تیمار** میکند و پس از نخجیر به **خواب** میرود و بدین **سان** خان دوم را نیز با موفقیت به فرجام میبرد.
**دو کس** رنج **بیهوده** بردند و **سعی** بیفایده کردند: یکی آن که **اندوخت** و نخورد و دیگر آن که **آموخت** و نکرد.
کم گوی و گزیده گوی چون دُر
**تا از** اندک تو جهان شود پر
**مهرت** برون نمیرود از **سینه**ام که هست
**آن** خانه خانهی تو و این دل **سرای** تو
