این شعر درباره حضرت علی (ع) است و به عظمت، راز و نیازهای شبانگاهی، عشق الهی، و مقام ایشان اشاره دارد. در ترجمه کوتاه، میتوان گفت:
'این شعر، حضرت علی (ع)، شیر خدا و پادشاه عرب را ستایش میکند. او رازدار شب و شنونده مناجاتهای الهی بود. در تاریکی شب، با عشق ازلی، در مسجد کوفه به راز و نیاز میپرداخت. چشمان بیدار او در شب، کسی را خفته نمییافت. او کسی ناشناخته در تاریکی شب بود که شکوه و عظمتش، شبهای عرب را تحت تأثیر قرار میداد. در سحرگاه قیامت، کسانی که به دامان او چنگ زنند، نجات خواهند یافت. این شعر با درخواستی برای بخشش و فدای جان عالم به خاطر او به پایان میرسد.'
بفرماید معرکه یادت نره اگه دوس داشتی فالوم کن 🫀