یه متن ادبی کسی که خوب مینویسه نیاز دارم درباره ی هرچی که باشه

در دلِ شب، بهاریِ خاموش، نفسِ باد زِ رهگذران‌ست. نگاهی به یک باغِ پرخروش، و آوایِ نیِ غم‌انگیزِ به دست. گل‌هایِ پژمرده در انتظارِ باران، و اشکِ شبنم بر رویِ شاخ‌ها. چون قصه‌ای که جاری‌ست در زمان، دل‌ها به یادِ خاطره‌ها می‌تازند رها. هر تغییری نیاز داره بگو تا اعمال کنم🙏🏻🌹

از زمانی که تو را بین خلایق دیدم مثل یک فاتح مغرور به خودم بالیدم عشق یکبار به من گفت برو گفتم چشم عقل صدبار به من گفت نرو نشنیدم پدرم هی وصیت کرد که عاشق نشوم تو چه کردی که به گور پدرم خندیدم سال ها درد کشیدم که به دردم بخوری آخرش رفتی و از درد به خودم پیچیدم از دهانم که پُر از توست بدم میاید تف بر آن لحظه که لب های تو را بوسیدم داستان من و زیبایی تو یک خط است بچگی کردم و از لای لجن گل چیدم:))

«در آن خلأیی که پژواکِ خندهٔ خدا ازلی به گوش می‌رسید، من ایستاده بودم؛ نه با جسدی از گوشت و خون، که با تشنجی از رؤیا. هر قدمی که برمی‌داشتم، هزاران سال از پیوستگیِ زمان را در هم می‌شکست. عشق، آن آتشی بود که هیچ‌گاه نمی‌سوخت، بلکه تنها هویتِ خود را از هستی می‌دزدید. ما تمام عمر در جستجوی نوری بودیم که می‌دانستیم در قلبِ تاریک‌ترین سایه‌هایمان نهفته است. این جنونِ ادراک است که ما را به فراتر از مرزهای تن می‌راند، جایی که پروانه‌ها با بال‌های شیشه‌ای، رازِ جاودانگی را زمزمه می‌کنند و ما تنها مشتاقِ لمسِ آن تبِ شیرینِ نادیدنی هستیم.»