تمام سوره‌های قرآن کریم با برترین صفت پروردگار آغاز می‌شود؛ خداوندی که بخشنده است و بی‌دلیل نیست اگر بخشیدن را امری خدایی بدانیم. بخشش به معنی فراموش‌کردن نیست بلکه به این معنی است که آنچه را موجب آزار شما شده رها کنید، خود را سبکبار کنید و به راه خود ادامه دهید. همچنین بخشیدن به معنی ادامه رابطه با کسی که موجب آزار شما شده هم نیست. اگر کسی شما را آزرده است، بخشیدن او به سادگی به شما کمک می‌کند که فشار ناشی از آزردگی را در زندگی خود کاهش دهید. بخشیدن او ضمن آنکه باعث می‌شود فاصله خود را با او کماکان حفظ کنید و ضمن حفاظت از شما، موجب می‌شود که فواید حاصل از بخشش را نیز در اختیار داشته باشید.
زمانی که می‌بخشید، خود را از حصار گذشته رها می‌کنید و پوسته‌های رنج‌آور، آزار، درد، خشم و تنهایی را دور می‌اندازید و می‌توانید به راستی از برخی مشکلات روحی و روانی شفا پیدا کنید. زمانی که می‌بخشید، به کسی که از او گذشت کرده‌اید، ارزش داده‌اید و این ممکن است او را هم تغییر دهد. اگر این شخص خود شما باشید، به خود هدیه زندگی‌کردن در آرامش را بخشیده‌اید و قدرت و توانایی تغییریافتن برای بهترشدن.
