بنظرم تجربی بیشتر از اینکه علاقه و شوق نیاز داشته باشه، محتاج استمرار و تلاش و جدیته
و فقط علاقه کفایت نمیکنه. باید ببینی توانایی و ظرفیت و صبر لازمه رو داری که چندین بار بیوفتی و بارها از نو شروع کنی. خیلیا با تصور اینکه «پزشکی قبول شیم پول داره» میان سمتش، ولی بعد که وارد عمق فاجعه میشن و میفهمن که این رشته و کتاباش جدیتر از یه شکل قلب و علوم راهنماییه . مسیرش طولانیه شدیدا طولانی که پیر میشی تو این مسیر. خیلی باید ظرفیت خودت رو بالا ببری که مدام خودِخودت رو با هیچشخص دیگهای مقایسه نکنی و تحت هر شرایطی شده یک ساعت ولی شروع کن و ادامه بده، تمرکزتو باید روی درست حفظ نگهداری، تجربی میتونه یکی از بهترین انتخابها باشه. ولی اگه فقط به خاطر حرف مردم یا نظر دوستان و خانوادهت یا صرفا فقط چون بقیه رفتنش، و اسم رشته انتخابش کنی، احتمالاً وسط راه خسته و کوفته میشی و شاید حتی بقیه رو مقصر بدونی. به نظرم رشتهای هستش که ارزش انتخاب داره ولی باید بتونی با سختیاش هم کنار بیای، نه فقط با نتیجهی آخرش. و اینکه موقع ورود به این مسیر ، خیلیا سعیشون رو میکنن که تو رو نا امیدت کنن و انرژی های بد از سر تجربهی بدشون از این رشته رو بهت تلقین کنن.. باید اعتماد به خودت و تصمیمت ، تعیین کنه چه رشتهای رو میخوای انتخاب کنی
