انسان دو بعد جسمانی و روحانی داره.
بعد جسمانی مثل بقیه مواد و اجسام مدام تجزیه و تخیلی میشه و در اخر هم متلاشی میشه.
اما بعد روحانی تجزیه و تحلیل و فرسوده نمیشه، حتی بعد از مرگ باقی میمونه و حیات و اگاهی رو از دست نمیده.
پیامبران و پیروان شون هم مرگ رو پایان زندگی نمیدونستن. ان ها مرگ را غروبی برای جسم و طلوعی درخشان تر برای روح انسان می دونن یا میشه گفت مرگ رو پلی در نظر میگرن که انسان رو از یک مرحله دنیا به مرحله و هستی بالاتر یعنی اخرت منتقل می کنه.