پس از انقلاب اسلامی ایران در بهمن ماه سال ۱۳۵۷ و رفراندوم مبنی بر ساختن جمهوری اسلامی در روزهای پنجشنبه و جمعه، ۹ و ۱۰ فروردین ماه ۱۳۵۸ هجری شمسی (۲۹ و ۳۰ مارس ۱۹۷۹ میلادی) و پیروزی جمهوری اسلامی با ۹۸ درصد آرا، دولت جدید نیاز به ساخت قانون اساسی جدید داشت. پس امام خمینی (ره)، دستور اجرای انتخاباتی را برای مجلس خبرگان داد و این هیئت، موظف به نوشتن قانون اساسی جدید شدند. این هیئت، قانون اساسی را در روز چهارشنبه دوم آبانماه ۱۳۵۸ (۲۴ اکتبر ۱۹۷۹) به امام خمینی (ره)، عرضه کردند و نخستوزیر دولت موقت -مهدی بازرگان- آن را به تأیید رسانید.
قانون اساسی سال ۱۳۵۸ (۱۹۷۹ میلادی)، رهبر را به عنوان رئیس حکومت، و رئیسجمهوری و نخستوزیر را به عنوان رؤسای دولت معین میکرد. اگرچه سمت نخستوزیری در سال ۱۳۶۸ (۱۹۸۹ میلادی) لغو شد.
برخلاف بسیاری از کشورها، برای مثال ایالات متحده آمریکا، در ایران دفتر ریاستجمهوری نظارت و کنترل کامل روی سیاست خارجی، نیروهای مسلح یا سیاست هستهای ایران را ندارد. این امور همگی زیر نظر مستقیم مقام رهبری است.
معرکه یادت نره