سلام، تعریف استعاره مکنیه و مصرحه رو می تونید بگید؟

اگه تو لفظ مستعار موجود و قابل رویت باشه استعاره مصرحه‌اس و در صورتی‌ که مستعار موجود نباشه به آن استعاره مکنیه میگیم

استعاره مصرحه: هرگاه در بیت، مشبهٌ‌به را بیابیم که در معنای حقیقی خود به‌کار نرفته و با معنای مفهومیِ خود در بیت رابطهٔ تشبیهی داشته باشد، آن لغت دارای استعارهٔ مصرَّحه است. برای نمونه: بتی دارم که گِرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد بهار عارضش خطّی به خونِ ارغوان دارد حافظ معشوق خود را از این جهت که در پرستیدن و ستایش‌کردن بسیار مشابهِ بت یافته‌است ، بدون آوردن سایر ارکان تشبیه، بت را  به‌جای معشوق به‌کار برده‌است. به همین شکل واژه‌های «گل» و «سنبل» هم چنین حالتی دارند و حافظ گل را به‌جای چهره معشوق و سنبل را به‌جای موهای معشوق که روی صورتش افتاده به‌کار برده‌است و تکرار و اشاره به مشبهٌ‌به و یا حتی یکی از ویژگی‌های آن را ضروری و واجب نمی‌شمرَد. به زبان ساده می‌توان گفت تشبیهی که تنها مشبهٌ‌به آن ذکر شود استعارهٔ مصرحه است. بتی دارم: معشوق مانند بت؛ که گِرد گل: چهره مانند گل؛ ز سنبل سایبان دارد: گیسوی مانند سنبل. به دو شکل استعاره مکنیه را خواهید دید. 1- اضافی: چنگال مرگ { مرگ مانند حیوانی است که چنگال دارد} 2- گسترده: به صحرا شدم عشق باریده بود. { عشق مانند باران بر صحرا می‌بارد} در هر دو حالت دقت کنید که استعاره مکنیه در ژرف‌ساختش یک تشبیه گستره است. که از این تشبیه تنها مشبه و یکی از ملائمات و جزئیات مشبه‌به بیان گردیده است. مثال1- مرگ مشبه - چنگال از ویژگی‌های مشبه‌به است. مثال2- عشق مشبه- باریدن از ویژگی‌های مشبه‌به است. معرکه یادت نره

خانم ما اینجوری گفته