در هیاهوی کوباندنهای بیهدف هشتما که تنها صدایی گذرا در فضا میپراکند، دهما با آرامش و استحکام خویش، پایههای جاودانگی را بنا مینهد و هر گونه نویز بیاهمیت را در خود محو میکند. گویی هشتما، دانههای شن را در بادی بیجهت میگوباند، حال آنکه دهما، باغی از معنا را با هر نفس، آبیاری میکند و ریشههایش را تا عمق حقیقت میگستراند.
