عباسیان برای رسیدن به خلافت از روش‌ها و استراتژی‌های مختلفی استفاده کردند که در ادامه به آنها اشاره می‌کنیم:
1. **شکاف‌های اجتماعی و سیاسی**: در دوره امویان، نارضایتی‌های زیادی در بین اقوام مختلف به ویژه ایرانیان وجود داشت. عباسیان با استفاده از این نارضایتی‌ها و ایجاد احساس تعلق به یک قوم و نژاد خاص، توانستند حمایت عمومی را جلب کنند.
2. **داعیان و تبلیغ**: آنها برای گسترش ایده‌های خود و جذب پیروان، شبکه‌ای از داعیان و مبلغان را به کار گرفتند. این داعیان در مناطق مختلف اسلامی به تبلیغ و تشویق مردم برای پیوستن به جنبش عباسی پرداختند. مهم‌ترین مناطق برای تبلیغ، مناطق مختلف ایران و عراق بودند که به خاطر نارضایتی‌ها و احساس تبعیض قومی، به راحتی تحت تأثیر قرار می‌گرفتند.
3. **سازماندهی و اتحاد**: عباسیان با تشکیل یک شبکه قوی از سازمان‌ها و گروه‌ها توانستند نیروهای خود را به طور مؤثری سازماندهی کنند و به مخالفت با امویان بپردازند.
4. **انقلاب نظامی**: در نهایت، عباسیان در سال 750 میلادی (132 هجری) با یک شورش نظامی علیه امویان اقدام کردند و توانستند در نبرد "زاب" پیروزی بزرگی به دست بیاورند که منجر به سقوط خلافت اموی و تأسیس خلافت عباسی شد.
در نتیجه، عباسیان با ترکیبی از تبلیغات، بهره‌برداری از نارضایتی‌های اجتماعی و نظامی‌گری توانستند به خلافت دست یابند.
