در دوره ساسانیان، آموزش و پرورش عمدتاً بر عهده موبدان (روحانیون زرتشتی) بود و مدارس در کنار آتشکدهها و معابد تأسیس میشدند. این مدارس که «دبیرستان» نامیده میشدند، مکانی برای آموزش علوم دینی، ادبیات، تاریخ، فلسفه، پزشکی و نجوم بودند.
ساختار آموزشی:
موبدان: نقش اصلی را در آموزش و پرورش ایفا میکردند و دانش خود را به نسلهای بعدی منتقل میکردند.
دبیرستانها: مدارس ساسانیان بودند که در کنار آتشکدهها قرار داشتند و دانشآموزان در آنجا به تحصیل علوم مختلف میپرداختند.
کتابخانهها: مراکز مهمی برای نگهداری متون و دانش بودند و در دسترس دانشآموزان و محققان قرار داشتند.
محتوای آموزشی:
علوم دینی: آموزش اصول و عقاید زرتشتی، متون مقدس (اوستا) و آداب دینی.
ادبیات و زبان: آموزش زبان پارسی میانه (پهلوی ساسانی)، شعر، داستان و تاریخ.
علوم: شامل پزشکی، نجوم، ریاضیات، فلسفه و حقوق.
آموزش در این دوره عمدتاً برای طبقات خاصی از جامعه (موبدان، اشراف و درباریان) در دسترس بود و دسترسی همگانی به آن محدود بود.
تأکید زیادی بر حفظ سنتها و انتقال دانش شفاهی در کنار متون مکتوب وجود داشت.
مدارس ساسانی، پایهگذار بسیاری از دانشکدههای اسلامی در دوران پس از اسلام بودهاند.
