نوروز، با تمام شکوه و زیباییاش، فرصتی دوباره برای از سرگیری دلگرمیها و شادمانیهای خانوادگی است. هیاهوی عید، خانهها را پر از عطر شیرینی و بوی عود میکند و صدای خندهی کودکان، فضا را زنده میسازد. اما شاید شیرینترین و دلچسبترین بخش نوروز، همان دید و بازدیدهای صمیمی باشد؛ زمانی که خانوادهها دور هم جمع میشوند و پیوندهای عاطفیشان عمیقتر میگردد.
وقتی پا به خانهی اقوام میگذاری، اولین چیزی که حس میکنی، موجی از گرماست. گرمای حضور عزیزان، لبخندهای از ته دل و آغوشهای پرمهر، تمام خستگی راه و دغدغههای روزمره را از تنت بیرون میکند. انگار که زمان برای لحظاتی متوقف میشود و تنها چیزی که اهمیت پیدا میکند، همین صمیمیت و مهربانی است.
صحبت از خاطرات گذشته، گپ و گفتهای خودمانی و شنیدن اخبار ریز و درشت زندگی هر کس، بخشی جداییناپذیر این دیدارهاست. در کنار هم نشستن، چای نوشیدن و از طعم شیرینیهای خانگی لذت بردن، خود داستانی است از عشق و علاقه. بچهها با شیطنتهای کودکانه خود، شادی مضاعفی به جمع میبخشند و بزرگترها با نگاهی مهربان، نظارهگر شور و نشاطشان هستند.
این دید و بازدیدها فقط یک رسم قدیمی نیست؛ بلکه فرصتی است برای تجدید پیمان با ریشهها، تقویت حس تعلق و یادآوری اینکه در این دنیا تنها نیستی. لبخندها، آرزوهای خوب برای یکدیگر و دعای خیر والدین، همه و همه چون گنجینههایی ارزشمند، در صندوقچهی خاطرات نوروزی ثبت میشوند. نوروز با دید و بازدیدهایش، قلبها را به هم نزدیکتر میکند و به زندگی، رنگ و بویی از شادی و گرمای واقعی میبخشد.
---
تاج یادت نره ها
