اوج ناخشنودی نسبت به بنیامیه در دورههای مختلفی از تاریخ اسلام اتفاق افتاد، اما یکی از مهمترین و بارزترین نقاط اوج این ناخشنودی مربوط به حاکمیت یزید بن معاویه، بهویژه پس از واقعه کربلا در سال 61 هجری بود. این واقعه که در آن امام حسین (ع) و بسیاری از یارانش بهدست نیروهای یزید کشته شدند، نه تنها تأثیر عمیقی بر مسلمانان زمان خودش گذاشت، بلکه تبدیل به نماد مقاومت مقابل ظلم و ستم حاکمان غیرعادل گردید.
پس از واقعه کربلا، مردم به ویژه شیعیان و دیگر مظلومانی که تحت ستم بنیامیه قرار داشتند، ناخشنودی و نارضایتی خود را بهطور آشکار بیان کردند. این رویداد موجب تحرکات و قیامهای مختلفی علیه بنیامیه شد. یزید به عنوان یک حاکم طاغی در نظر بسیاری از مسلمانان بهحساب میآمد، و پس از کربلا، تبلیغات ضداموی بهویژه از سوی علویان و طرفداران اهل بیت شدت گرفت.
به طور کلی، اوج ناخشنودی نسبت به بنیامیه را میتوان در قیامها و نهضتهای بعد از واقعه کربلا مشاهده کرد که بهدنبال براندازی این حکومت و ایجاد عدل و انصاف بود.
