انشا در مورد (معیار ها و ابزار های تشخیص حق از باطل) معرکه میدم به هرکسی که بفرسته فقط حداقل 1 صفحه بشه

شخصی از یاران امام علی که با مشاهده «جنگ جمل» در تمییز حق از باطل به حیرت افتاده بود - محضر امیر المؤمنین شرفیاب شد و گفت: آیا ممکن است طلحه و زبیر و عایشه بر باطل اجتماع کنند؟ شخصیت‌هایی مانند آنان از بزرگان صحابه رسول اللَّه چگونه اشتباه می‏ کنند و راه باطل را می ‏پیمایند؟ آیا این ممکن است؟ امام علیه السلام در پاسخ او سخنی دارد که دکتر طه حسین، دانشمند و نویسنده مصری، می‏ گوید: بعد از آنکه وحی خاموش گشت و ندای آسمانی منقطع شد، سخنی به این بزرگی شنیده نشده است. فرمود:سرت کلاه رفته و حقیقت بر تو اشتباه شده. حق و باطل را با میزان قدر و شخصیت افراد نمی ‏شود شناخت. این صحیح نیست که تو اول، شخصیت‌هایی را مقیاس قرار دهی و بعد حق و باطل را با این مقیاس‌ها بسنجی: فلان چیز حق است، چون فلان و فلان با آن موافقند؛ و فلان چیز باطل است، چون فلان و فلان با آن مخالف. نه، اشخاص نباید مقیاس حق و باطل قرار گیرند. این حق و باطل است که باید مقیاس اشخاص و شخصیت آنان باشند. یعنی باید حق‏ شناس و باطل‏ شناس باشی. نه اشخاص و شخصیت‏ شناس؛ افراد را (خواه شخصیت‌های بزرگ و خواه شخصیت‌های کوچک) با حق مقایسه کنی، اگر با آن منطبق شدند شخصیت شان را بپذیری و الّا نه. این، حرف - صحیح - نیست که آیا طلحه و زبیر و عایشه ممکن است بر باطل باشند؟ در اینجا امام علی علیه السلام معیار «حقیقت» را خود «حقیقت» قرار داده است و روح تشیع نیز جز این چیزی نیست. در حقیقت فرقه شیعه مولود یک «بینش مخصوص» و اهمیت دادن به «اصول اسلامی» است، نه به افراد و اشخاص نمیدونم درسته یا نه ولی معرکه بده😂