جواب بدین

حکایت «درخت علم» (که اغلب به اشتباه به عنوان یک درخت خاص در نظر گرفته می‌شود، اما نمادی از دانایی است) نشان می‌دهد که دانش واقعی و عمیق، فرآیندی است که نیازمند ریشه‌دواندن در درک مبانی و تحمل سختی‌های مسیر است، چرا که علم حقیقی، میوه‌های ارزشمندی به بار می‌آورد اما دسترسی به آن معمولاً از طریق شاخه‌های متعدد و دشوار (مسیر تحقیق و تجربه) میسر است؛ به عبارت دیگر، دانش، هم ریشه در صبر دارد و هم ثمره آن در نهایت، نوری است که راه را برای دیگران روشن می‌سازد، نه صرفاً اطلاعات سطحی و گذرا. این کوتاه تر انسان برای رسیدن به حقیقت (خدا) باید صورت های ظاهری را رها کند و از طریق معنویت به حقیقت برسد، یعنی باید ظاهر را رها کرد و باطن را در نظر گرفت.