این متن درباره این است که دنیا یک مسیر گذرا است و نباید آن را به عنوان منزلگاه دائمی یا هدف نهایی در نظر گرفت. افراد باید به اندازه نیاز برای زندگی در دنیا هزینه کنند و انرژی خود را بیشتر برای آخرت صرف کنند. مانند مسافری که فقط نیازهای ضروری خود را برای مقصد نهایی مهیا می‌کند و در مسیر زمان و هزینه زیادی صرف نمی‌کند.
