دو کلمه‌ای که آخر آنها تنوین داشته باشد، به صورت زیر هستند:
1. کتابِیْنَ (کلمه "کتاب" به معنای کتاب) - در اینجا، "ین" تنوین است.
2. درختانِ (کلمه "درخت" به معنای درخت) - در اینجا، "ان" تنوین است.
تنوین در زبان فارسی معمولاً به صورت "اً" یا "اًً" یا "ین" و "ان" نمایان می‌شود. اما تنوین فقط در واژه‌های خاصی به کار می‌رود. به طور کلی، کلمات انتهایی با تنوین معمولاً به حالت جمع یا صفت اشاره دارند.
