وقت، همچون خورشیدی است که هر دم بر مدارِ حیات میچرخد، و هر لحظهاش گوهری است که به هیچ بهانهای نمیتوان بازپسگرفت. زمان، چون نسیمِ صبحگاهی است که میوزد و میگذرد، و هرگز بازنخواهد گشت.
تو، ای دخترِ جوان، گویی باغی بهاری هستی که گلهای رعنا در آغوشت میشکفند. جوانی تو، فصل رویش و شکوفایی است، زمانی که نهالِ استعدادها در وجودت کاشته میشود و به بار مینشیند. هر دانشی که کسب کنی، هر هنری که بیاموزی، چون میوهای خواهد شد که عطرش فضا را پر میکند.
سعدیِ چنین سروده است:
«ای مردم! این زمان به کام دارید
وز فردا بترسید که مهلت کم دارید»
پس ای دخترِ جوان، بدان که این فرصتِ گرانبها را باید غنیمت شمرد. هر لحظه را به کارِ نیکو اختصاص ده، و خودت را برای آیندهای روشن آماده کن.
گاهی، در هیاهویِ زندگی، فراموش میکنیم که وقت، چون آب از کف میلغزد. به جای آنکه در دامِ بیهودگیها گرفتار شویم، بهتر است با تأمّل و تدبیر، از این لحظاتِ زودگذر به بهترین نحو استفاده کنیم.
تو، ای دخترِ جوان، همچون نوری در تاریکی هستی. با دانش و معرفت خود، راه را برای دیگران روشن کن، و با اخلاق و رفتارت، دلها را به سوی خود بکشان. بدان که نام و یاد تو، چون بازتابِ آفتاب بر سطحِ آب، تا همیشه در خاطرها باقی خواهد ماند.
دیگه همینقدر به ذهنم رسید
