سلام بچه ها حالم خیلی بده💔💔💔💔 هیچکی رو ندارم باهاش صحبت کنم هر چی درس میخونم چند روز بعد یادم میره، خیلی از پارت های مطلالعم رو از دست دادم 💔وقت کم دارم، استرس دارم 😭مشکلات دیگه زندگی ولم نمیکنه 🥺🥺نمیخوام اینو جمله بگم ولی دیگه نمی تونم😭😭میخوام تا صبح گریه کنم اخه چرا 😔کی این کنکور لعنتی تموم میشه 🥺 کاش برمی گشتم متوسطه اول 🥺 همیشه میگفتم میتونم، موفق میشم، شکست نمی خورم اما حالا دارم میفهمم که دیگه نمی تونم😭😭😭

داداشی من دوازده تجربی ام گذری اومدم یه نگاه کنم ببینم چی میگید الان 4 ماه مونده به کنکورم 5 تا تجدید پاس نشده دارم ولی غصه خوردن فایده ای نداره هیچ تلاشی تا به امروز نداشتم حتی تو بگو ده دقیقه مطالعه فکر نکن وضع مالیم هم خوبه داغون داغونم ولی با قرض و هزارجور بدبختی 12 تومن دادم به ماز بلکه یه ذره هم شده کمکم کنه و اینم بگم که افسانه ها از توی چاه در نمیان ساخته می‌شن

دقیقا حس و حال این روزای من رو توصیف کردی:)) میفهمم حرفاتو، با تمام وجود که هیچی با تک تک سلولام... باور کن این روزا حال خیلیامون خرابه نمیدونم چرا ولی شرایط مثل قبل نیس خود من قبل از امتحانا سر از رو کتاب بر نمیداشتم، با تمام وجود درس میخوندم و دلم روشن بود همیشه، ولی بعد از امتحانا میتونم بگم حتی افت هم کردم منم دلم نمیخواد از این حرفا بزنم، از اینکه بگم کم اوردم از ایکه بگم نمیتونم.. ولی هممون خسته‌ایم، خیلیم خسته‌ایم ولی یا ادامه میدیم یا باید ادامه بدیم، به هرحال محکوم به ادامه دادنیم! چه باحال خوب چه با حال بد و این روزام میگذره بالاخره... فشارهای روانی زیادی بهمون وارد میشه...من خودم وقتی میبینم خونوادم چقدر بهم امید دارن، چقدر دلشون به موفقیتم روشنه، حقیقتا خییلی اذیت میشم، از اینکه اونا نمیدونن من از درون دارم چی میکشم... ولی بخدا ما کاری نمیتونیم انجام بدیم جز ادامه دادن:) نمیدونم حرفام حالت رو بدتر کرد یا نه، اگه بدتر شدی واقعا معذرت میخوام دل منم پر بود دوس داشتم یه جایی خالیش کنم. به هرحال، غصه نخور ایشالا که همه چی درست میشه

سلام اشکالی نداره داداش بالاخره تموم میشه دووم بیار. من الان تنها چیزی که باعث میشه حرکت کنم خانوادمن، خودم هیچ حس خاصی نسبت به هیچی ندارم، با این وضع اصلا امید و هدفی برای خودم ندارم، دارم سعی میکنم کنکور رو خوب رد کنم تا ببینم چی میشه... خودمو مجبور میکنم درس هارو رو دوست داشته باشم، که بتونم تحملشون کنم. دارم مثل ربات زندگی میکنم، درس، خواب، زبان، درس، خواب، زبان... از یه زمانی به بعد هم تصمیم گرفتم چشمم رو یه چیزایی ببندم، مثلا دیگه پیگیر موجودی بابام نشم یا یواشکی برم حسابشو نگاه کنم... میدیدم بابام شب میاد خونه، یه ساعت به گل قالی خیره میشه، بعد میره میخوابه، به خودم میگفتم خسته اس، در صورتی که میدونستم ناامید و ناراحته. خودمو قانع میکردم مامانم واقعا سیر بود، یا تو این سن براش ضرر داره که شام نخورد در صورتی که ته دلم میدونم بخاطر من نخورد... اینکه میدیدم مامان بابام چقدر از این وضع اذیت میشن داغونم میکرد، برای همین تصمیم گرفتم دیگه بهش فکر نکنم تا بتونم ادامه بدم. الانم با یه عذاب وجدان گنده ای نسبت به مامان بابام دارم تلاش میکنم درسم رو خوب بخونم. اگه تو این شرایط یه نفر رو داشته باشی که بتونی باهاش حرف بزنی و بهش اعتماد کنی خیلی تاثیر داره، من یه نفر رو داشتم، ولی دیگه ندارم... خلاصه که همه توی شرایطی هستیم که هیچوقت دلمون برای این بخش از عمرمون تنگ نمیشه، امیدوارم بالاخره شرایط یه روزی درست شه و بگیم می ارزید. الان مهم اینه اگه فرصتی داری حروم نکنی که فردا روز حسرتش رو نخوری. قوی باش

مخصوصا بخش مشکلات زندگی برای من دیگه عادی شودع می دونی منم امید به زندگی ندارم و طی این دوسال مثلا به هر چیز مسخره ای می خندم نمی دونم چرا ولی جدیدا زیادم حرف می زنم فک کنم روانی شودم 🤣

کاشکی میتونستم کمکت کنم‌ولی خودمم دچار همین مشکلم. احساس میکنم همه دوستام دارن حرکیت میزنن و منم که فقط در جا میزنم. میدونی مشکلم اینه که این من الان،من واقعی نیست، نیمدونم چی کنم. میخوان رو بیارم به مشاور شاید اون کمکم کنه. تو هم اگه تونستی یه مشاور بگیر

سلام منم مثل توعم:)