در دل تصویر، مردی تبر به دست در برابر درختی ایستاده بود. نگاهش جدی و بیتفاوت، اما درون تنۀ درخت رازی نهفته بود؛ درون آن، دستگاهی اکسیژن قرار داشت که نفس انسان را یادآور میشد. مرد در لحظهای میان ناباوری و ترس ایستاد، گویی ناگهان فهمید درخت تنها چوب و برگ نیست، بلکه ریهی زمین است.
این تصویر، زبان بیکلام طبیعت است که با فریادی خاموش میگوید: «آنچه میبُری، نفس خودت است.» انسان در برابر درخت، تنها عامل تخریب نیست، بلکه مسئول حفظ زندگی است.کاش روزی فرا برسد که انسان پیش از بالا بردن تبر، به یاد بیاورد هر درخت، مخلوقی زنده است که نفس ما از نفس اوست.