به نام خداوندی که به روح انسان توانایی فکر کردن اموخت / و به دل مانند چراغی نور بخشید.
از بخشش خداوند هر دو جهان روشن شد/ از بخشش خداوند وجود خاکی انسان گلشن شد.
همه جهان را جلوه‌ای از نور خداوند بدان / وجود خداوند در همه چیز چه آشکار و چه پنهان مشخص است.
عقل انسان توانایی درک خداوند را ندارد/ برای دیدن خداوند باید چشم دیگری پیدا کنیم.
هرچه کم و زیاد در مورد خداوند گفته‌اند/ همه بر اساس دیده‌های چشم خودشان بود.
در نزد کسی که روحش محل آشکار شدن خداوند است/ همه جهان نشانی از وجود خداوند است.
